Özet: Cezai şarta ilişkin bu iş akti hükmünde, davacı işverene “kadroyu daraltmayı gerektiren zorunlu hallerde “cezai şart ödemeksizin iş aktini feshetme hakkı tanındığı gibi, her ne kadar aynı iş akti maddesinde “geçerli ve haklı neden olmadan iş aktinin feshi halinde her iki tarafa da cezai şart ödeme yükümü getirildiğinden” bahsedilse de İş Kanunu kapsamında işçiler için “geçerli fesih” halinin söz konusu olamayacağı, bu fesih halinin sadece işverenin başvurabileceği bir fesih hali olduğu gözetildiğinde, bu sözleşme hükmü ile işverene aynı zamanda “iş aktinin geçerli nedenle feshi halinde de cezai şart ödememe imkanı” tanınmış olmaktadır. Cezai şart ödemek zorunda kalmaksızın iş aktini feshetmeye yönelik olarak davacı işverene tanınan bu imkanlar işçiye tanınmadığından, cezai şartın taraflara eşit şartlarda tanındığından söz edilemez. İş aktinin cezai şart hükmünü düzenleyen maddesi cezai şartta tarafların eşitliği ilkesine aykırı olduğundan davacı işveren lehine cezai şarta hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
- 6098 Sayılı Borçlar Kanunu madde 179 Ceza Koşulu alacaklının hakları
- 6098 Sayılı Borçlar Kanunu madde 180 Ceza ile zarar arasındaki ilişki
- 6098 Sayılı Borçlar Kanunu madde 181 kısmi fanın yansıması
- 6098 Sayılı Borçlar Kanunu madde 182 cezanın miktarı indirilmesi ve geçersizliği
T.C Yargıtay 9. Hukuk Dairesi 05.05.2014 Tarih, 2012/9436 Esas 2014/14271 Karar