Özet: 4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/2 maddesi uyarınca “feshin geçerli bir sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir”. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli olduğunu kanıtlayacaktır. Dairemizin kararlılık kazanan uygulaması bu yöndedir. (04.04.2008 gün ve 2007/29752 Esas, 2008/7448 Karar sayılı ilamımız). Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı(tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı(keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı(ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.
- 4857 Sayılı iş Kanunu madde 18 Feshin geçerli sebebe dayandırılması
- 4857 Sayılı iş Kanunu madde 19 Sözleşmenin feshinde usul
- 4857 Sayılı iş Kanunu madde 20 Fesih bildirimine itiraz ve usulü
- 4857 Sayılı iş Kanunu madde 21 Geçersiz sebeple yapılan feshin sonuçları
- Feshin kaçınılmaz olduğu ve son çare olması
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi 03.04.2014 Tarih, 2014/760 Esas 2014/11249 Karar (daha&helliip;)